Hij is heel stoïcijns, een knuffelbui is zeldzaam en hij doet vaak alsof ik er niet ben. Hij gaat het liefst zijn eigen gang…

Dat schreef Alice over haar Jim. Een Welsh Terriër van 6 jaar oud en haar allereerste hond. Niet zoals ze het van te voren had bedacht. Ze wilde graag een hond waar ze mee kon knuffelen. Als ze maar goed genoeg haar best zou doen op puppycursus dan zou hij ook goed kunnen luisteren.

Maar Jim is zelfstandig en stoer. Zijn genen zijn sterker dan hij zelf. Dus als dat neusje openstaat dan zijn de oortjes dicht en gaat Jim er als een haasje vandoor. Volgt zijn eigen koers. Jim heeft ruimte nodig maar stiekem toch ook de nabijheid van Alice. Vooral om zich veilig en gesteund te voelen. Daarin hebben ze inmiddels een mooie balans gevonden. Het was niet wat ze had gehoopt en gewild. Maar ze zijn inmiddels volledig op elkaar ingespeeld. Ze respecteert hem en laat hem in zijn waarde. Verwacht geen dingen die hij niet kan waar maken.

Van Jim heeft ze geleerd dat de dingen niet maakbaar zijn. Elke hond, ongeacht raskenmerken, is een individu. Met, net als bij ons mensen, hun eigen eigenaardigheden en onvolkomenheden.

Tijdens de shoot zag ik geen hondje die geen aandacht had voor zijn eigenaar. Ik zag ook geen hondje die het allemaal niks kon schelen en gewoon zijn eigen gang ging. Ik zag geen hondje die afstand hielt en zich onverschillig ten op zichtte van ons gedroeg. Integendeel. Jim was reuze gezellig. Zocht me op, liet zich een lekkere kriebel wel gevallen. Snuffelde vol zelfvertrouwen aan mijn gezicht en handen en ging uitbundig op onderzoek in mijn camera tas. Hij was daar waar Alice ook was. Liet zich prima ergens naar toe brengen en concentreerde zich vervolgens op wat er ging gebeuren. In alle rust en vertrouwen. Hij gaf ook duidelijk aan wanneer hij er genoeg van had of wanneer hij andere plannen had. Even zijn eigen ding doen en dan was hij er weer klaar voor.  Kortom, Jim was gisteren de verrassing van de avond. Of zoals Alice het mooi wist te verwoorden; een perfect plaatje is mooi maar de minder perfecte werkelijkheid is misschien nog wel mooier.